Η Θρησκεία είναι το σύνολο των άγραφων και γραπτών κανόνων ηθικής καθοδηγήσεως των ανθρώπων, μέσω της πίστεώς των στον Θεό Δημιουργό των πάντων.
Ο Πνευματισμός είναι η επαφή μεταξύ του ορατού και αοράτου κόσμου, προς έμπνευση και σύλληψη των κανόνων της ζωής, όπως υπαγορεύονται από υψηλές ουράνιες οντότητες. Μέσω δε του Πνευματισμού δημιουργήθηκαν οι Θρησκείες.
Τίθεται συχνά το ερώτημα κατά πόσον Θρησκεία και Πνευματισμός είναι αντίπαλα, ή παράλληλα πεδία σκέψης. Παγκοσμίως παρατηρείται μια απόσταση μεταξύ Θρησκείας και Πνευματισμού, που δίνει την λανθασμένη εντύπωση πως δεν μπορούν να συνυπάρχουν.
Η αντιπαλότητα αυτή δημιούργησε μια επίπλαστη αυταπάτη της πραγματικότητας, με την απαξίωση και άρνηση και των δύο εννοιών, την ονομαζόμενη Πνευματικότητα – Spirituality διεθνώς, γεμίζοντας το κενό που δημιουργήθηκε με παραπλανητικές θεωρίες. Τα μεγάλα Πνευματιστικά κέντρα του εξωτερικού, ασκούν τον Πνευματισμό-Spiritualism, απαρνούμενοι εν πολλοίς την Θρησκεία – Religion. Οι κύριες δε Εκκλησίες, ως εκπρόσωποι της Θρησκείας, απαρνούνται τον Πνευματισμό.
Το Θείον Φως αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των δύο φαινομενικά αντίπαλων εννοιών, του Πνευματισμού και της Θρησκείας. Στόχος του Ομίλου είναι να συγκεράσει τις επίπλαστες διαφορές ως μια πραγματικότητα που στην ουσία συνυπάρχουν και τα δύο, μέσω της φωτεινής και συνάμα λογικής γνώσης που εκφράζουν οι δοσμένες εκ του Υπερπέραν Ομιλίες των Πνευματικών Διδασκάλων.
Χωρίς φανατισμό και δογματικούς εγκλωβισμούς, είναι ανάγκη για τον σημερινό άνθρωπο, με ελεύθερο το πνεύμα, να δει την εικόνα της συνύπαρξης των δύο εννοιών, προς συμπλήρωση της αναζητούμενης γνώσεως και πίστεως.
Κακώς έχει εκφραστεί και υποστηρίζεται ακόμη, από κάποιους κύκλους, ότι οι Πνευματιστικές επικοινωνίες υπόκεινται αποκλειστικά στην παρέμβαση του Πονηρού. Αγγελικά, άγια και ανώτατα πνεύματα, όπως είναι φυσικό, επικοινωνούν προς καθοδήγηση της ανθρωπότητας. Προσοχή και διάκριση ωστόσο χρειάζεται από τους ασκούντες Πνευματιστικές επικοινωνίες, προς αποφυγή τυχόν παραπλανητικών κατευθύνσεων.
Υπάρχει λοιπόν μεταθανάτια ενεργή υπόσταση και στην Kαινή Διαθήκη υπάρχουν πολλές αναφορές για το Βασίλειο Του Ουρανού και την επίδρασή Του στον δικό μας κόσμο.
Γ. Χ. Πιζάνης
“Ο Πνευματισμός αποτελεί τον κρίκο όλων των θρησκειών.
Ο πραγματικός σκοπός του Πνευματισμού είναι η ένωσις όλων των ανθρωπίνων δοξασιών εις μίαν και μόνην Αρχήν. Τούτο σημαίνει την εκλαΐκευση και εφαρμογή του Ανθρωπισμού. Όλοι οι μεγάλοι Μύσται, οι Προφήται και οι Άγιοι επεδίωξαν, ως Πνευματισταί, την σωστήν Αρχήν, δια να ανυψώσουν τον άνθρωπον ψυχικώς και να τον φωτίσουν πνευματικώς.”
“Ἡ Ἐπικοινωνία μέ τόν Πνευματικόν Κόσμον εἶναι ἕνα πανάρχαιον φαινόμενον. Δηλαδή γίνεται μία ἐπαφή τοῦ Ἀοράτου μετά τοῦ ὁρατοῦ Κόσμου. Ὅταν, λοιπόν, οἱ ἀρχαῖοι συνωμίλουν μέ τόν Ἅδην, τοῦτο ἐσήμαινεν, ὅτι ἐπεκοινώνουν μέ τά Πνεύματα.
Πνευματιστικά Κέντρα ὑπάρχουν εἰς ὅλον τόν κόσμον. Εἰς μερικάς Χώρας, ἔχουν μεγάλας ἐπιτυχίας! Δηλαδή, οἱ Πνευματισταί, διά νά ἑλκύσουν τούς ἀδελφούς των, καλοῦν πνεύματα οἰκεῖα των, πρός παρηγορίαν ἤ διασκέδασιν, ἀνταλλάσσοντες σκέψεις καί ἀπόψεις μεταξύ των. Κάτι πού, βεβαίως, πολύ συχνά, καταλήγει εἰς ἀνιαρόν πείραμα τῆς μετά θάνατον ζωῆς.
Ὑπάρχουν καί Κέντρα Πνευματιστικά, ὅπου ἐμφανίζονται πνεύματα γνωστά ἤ ἄγνωστα, τά ὁποῖα μεταδίδουν ὁμιλίας των μέ φιλοσοφικήν προδιάθεσιν. Ὅλαι αὐταί αἱ ἐκδηλώσεις τῶν πνευμάτων καί αἱ καθοδηγήσεις των ἐπί τῆς γήινης ζωῆς τῶν ἀδελφῶν, ἀποδεικνύουν τήν ὑπαρξιν τῆς ζωῆς πέραν τοῦ τάφου. Ὅσον διά τά κοινά αὐτά πνεύματα μεταξύ τῶν ὁποίων παρευρίσκονται καί ἄστατα, ἀδέσμευτα καί ἀνεύθυνα, δέν εἶναι κατάλληλα διά νά φωτίσουν ἤ καθοδηγήσουν τόν ἄνθρωπον, εἰς τόν καθ’ ἑαυτόν προορισμόν του.
Φώτισιν ἁγνήν μόνον ἀπό τά Στελέχη τοῦ Πνευματικοῦ Κόσμου δύναται ν’ ἀναμένῃ τις. Αὐτά καί μόνον ἀποτελοῦν τήν Ἀρχήν τοῦ Ἐπουρανίου Βασιλείου. Γνωρίζουν τόν πόνον τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί τάς ψυχοπνευματικάς του ἐλλείψεις. Διά τοῦτο ἔχουν τήν δυνατότητα νά βοηθοῦν καί νά σώζουν.
Ὁ πραγματικός σκοπός τοῦ Πνευματισμοῦ εἶναι ἡ ἕνωσις ὅλων τῶν ἀνθρωπίνων δοξασιῶν εἰς μίαν καί μόνην Ἀρχήν. Τοῦτο σημαίνει τήν ἐκλαΐκευσιν καί ἐφαρμογήν τοῦ ἀνθρωπισμοῦ. Ὅλοι οἱ μεγάλοι Μῦσται, οἱ Προφῆται καί οἱ Ἅγιοι ἐπεδίωξαν, ὡς Πνευματισταί, τήν σωστήν Ἀρχήν, διά νά ἀνυψώσουν τόν ἄνθρωπον ψυχικῶς καί νά τόν φωτίσουν πνευματικῶς. Δυστυχῶς αἱ διάφοροι θρησκεῖαι, τά δόγματα καί αἱ αἱρέσεις, διά τῶν διχονοιῶν των, ἐξ αἰτίας τῶν προσωπικῶν των συμφερόντων, ἠμαύρωσαν τόν ἱερόν σκοπόν τῆς θρησκείας καί ὡδήγησαν τούς πιστούς των εἰς τό ἀδιέξοδον. Εἶναι, λοιπόν, ἀπόλυτος ἀνάγκη νά γίνῃ μία γενική μεταρρύθμισις εἰς τούς κόλπους ὅλων τῶν θρησκειῶν. Εἰς τό ἔργον τοῦτο θά βοηθήσῃ ἀποτελεσματικῶς μόνον ὁ Πνευματισμός, ὅστις οὐδεμίαν θέλει διάκρισιν μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, ἀρκεῖ οἱ ἰθύνοντες τά Πνευματιστικά Σωματεῖα νά μή εἶναι φιλόδοξοι, ἐγωισταί μέ τάσεις ἐξασφαλίσεως τῶν πρωτείων καί νά μή βασίζωνται ἐπί τῆς διαφημίσεως τῶν μεσαζόντων των, τά ὁποῖα, ἐν πολλοῖς, εἶναι «συσκευαί ὅλων τῶν Ἀνέμων». Ἐάν τά Πνευματιστικά Σωματεῖα δέν ἀπαλλαχθοῦν ἀπό τάς ἀνθρωπίνους ἀδυναμίας των, οὐδέν τό θετικόν ἀποτέλεσμα θά ἔχουν αἱ ἐπιδιώξεις των καί θά ἐμπλέξουν τάς θρησκείας ἔτι περισσότερον εἰς τόν κυκεῶνα τῆς κακῆς φωτίσεως.
Πολλοί εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι αὐτοτιτλοφοροῦνται «Πνευματισταί», ἀγνοοῦντες τελείως τήν σημασίαν τῆς λέξεως. Διά τοῦτο ἀντί νά προσφέρουν τάς ὑπηρεσίας των εἰς τόν Πνευματισμόν, δυσφημοῦν αὐτόν μέ τήν ἰδιότυπον ἀντίληψίν των περί τοῦ ἐργου των.”
Περισσότερα περί Πνευματισμού μπορείτε να δείτε στα βιβλία του Δ. Μακρυγιάννη στην ενότητα Άλλες Εκδόσεις.