Τεύχος 561 – Ιανουάριος/Φεβρουάριος 2022 – Αφιέρωμα: Γεώργιος Χ. Πιζάνης, Μέρος Α’

Η ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

῎Ητανε ἡ χρονιά πού παραθέριζα στόν Πόρο. ῞Ενα πρωινό τό ἀπεφάσισα καί ἐπισκέφθηκα τό Μοναστήρι. ῾Ωραία ἡ διαδρομή καί ἡ τοποθεσία καλλίτερη. ᾿Από ἐκεῖ μέ ἀργό βῆμα ἀνέβαινα μέσ’ ἀπ’ τά πεῦκα τή βουνοπλαγιά, κι ἔφθασα στήν κορυφή, ὅπου εἶπα, ἄς καθήσω νά ξεκουρασθῶ, κι ἔτσι βρῆκα κεῖ πάνω μικρή λακκούβα στρωμένη μέ λιγοστά ἄχυρα καί μοσχοβόλα βότανα τοῦ βουνοῦ. Αὐτός ὁ χῶρος μέ βόλεψε, ξάπλωσα ἀμέριμνος, μακριά ἀπ’ τόν κόσμο. Στό βάθος τοῦ ἀπότομου βουνοῦ ἡ θάλασσα μέ τά μικροκύματά της νταντέλωνε τήν παραλία, ἐνῶ ἐγώ περιστοιχιζόμουν ἀπ’ τά πεῦκα. Στή θέση πού βρισκόμουν κανείς δέν μ’ ἐνοχλοῦσε μέ τό περίεργο βλέμμα του, γιά νά μοῦ χαλάσει τήν ἠρεμία ἐκείνης τῆς ὥρας καί νά διαταράξει τίς σκέψεις μου ἤ ἀκόμη καί τά ἀπραγματοποίητα ὄνειρά μου.
Πόσα χρόνια ἆρα γε πέρασαν, ἀναρωτήθηκα, πού ζητοῦσα μιά τόση δά ἔρημη γωνιά, γιά ν’ ἀπολάψω τή φύση μέσ’ τόν παλμό τοῦ δημιουργικοῦ της μεγαλείου, ὅπου ὁ χρόνος γιά μένα κυλοῦσε πάνω στόν ἀτέλειωτο κύκλο τῆς ζωῆς, ὅπως τόν ὥρισε ὁ Δημιουργός!
…

• Περιγραφή